Meer moois dan in het journaal past

In een week waarin Trump een dieseldeal sluit met Poetin om de brandstofprijzen vóór de verkiezingen omlaag te krijgen, en waarin Oekraïense drones midden in een missie stilvallen omdat hun Starlink-verbinding zonder aankondiging wordt beperkt, is het best lastig om niet moedeloos te worden. Om niet cynisch te worden over iedereen die alleen maar meer wil, met de leiders van de wereld voorop. Rücksichtslos en zonder schaamte, ten koste van mensenlevens en vertrouwen.

Mijn vriend Aad zei het deze zomer al tegen me: “Jij kijkt geen nieuws, hè? De wereld staat in brand.” Helemaal gelijk had hij niet. Ik kijk wel, alleen minder. Het journaal nog steeds, met bedenkingen. Een goede krant lees ik iedere dag. De praatprogramma's sla ik helemaal over.

Deze week ging het dagenlang over lege schappen bij Albert Heijn, na een digitale aanval. Ik ontken niet dat die dreiging echt is. Maar in mijn AH ontbrak alleen de melk. Dat weet je na één keer; daar heb ik geen vijfentachtig herhalingen voor nodig. Oudere mensen raken er gewoon van in paniek. In mijn boek noem ik dat: alles staat altijd AAN. Een voortdurende achtergrondruis van mogelijke crises. Te veel paniek, te veel gelul, te weinig hoop.

Ik laat me er niet door gek maken. Wel hoop ik dat we na zo'n week met z'n allen niet cynisch worden.

Wat ik wel zag

Ik moest deze week terugdenken aan een middag in Warmond. Onlangs zat ik daar met het bestuur van de stichting Warmond aan de Kaag. Acht jaar initiatieven achter de rug, de Jan Steen Experience, Sail Warmond. Een paar nieuwe mensen aan boord. Ze wilden samen bepalen welke kant ze op gaan.

Wat me bijbleef, was waar het gesprek over ging. Niet over meer bezoekers of meer omzet. Het ging over een vitaal dorp, waar kunst, cultuur en water centraal staan en waar ondernemers kunnen floreren. Over wie ze als stichting willen zijn: de verbindende promotor van Warmond. Na nog geen vier uur lag er een kompas.

Aan het eind zei iemand dat het een kunststukje was. Een ander noemde het hoopgevend. Dat woord is me deze week vaker te binnen geschoten dan ik had verwacht.

Meer en mooier

In Washington en Moskou zie ik vooral meer. Meer diesel, meer macht, meer stemmen. In Warmond zag ik iets anders: mensen die samen bedachten wie ze willen zijn, en wat ze daarvoor laten liggen.

Daar gaat mijn boek Van meer naar mooier eigenlijk over. Ik schrijf er ergens in: “Schoonheid is de stille beslissing om te leven alsof de wereld betekenis heeft.” Toen ik dat opschreef, dacht ik aan grote bedrijven en grote vraagstukken. Inmiddels denk ik dat het vooral klein begint. Bij een bestuur dat een middag vrijmaakt. Bij een ondernemer die zich afvraagt waar hij over tien jaar trots op wil zijn.

Wat ik met zo'n week doe

Ik ga Washington en Moskou niet veranderen. Dat hoeft ook niet. Maar ik wil me ook niet laten vertellen hoe ik naar de wereld moet kijken, niet door de dieseldeals en niet door de vijfentachtigste herhaling over lege schappen.

Er gebeurt meer moois dan er in het journaal past. Je ziet het alleen niet als je de hele dag naar het scherm kijkt. Je ziet het aan tafel, in een bestuurskamer, in een werkplaats. Daar waar mensen nog gewoon met elkaar praten over wat ze belangrijk vinden.

Misschien is dat mijn antwoord op een week als deze. Niet wegkijken, maar wel ergens anders kijken.